Dag allemaal! Het is nog maar vier weken geleden dat ik voor het laatst een weblogverhaal heb geplaatst, maar zoals het hoort bij een verblijf in een ver en onbekend land is er ondertussen weer van alles gebeurd...

Laat ik beginnen met mijn eerste echt negatieve ervaring in Oeganda: enkele dagen na het plaatsen van mijn laatste bericht ontdekte ik dat er 430,000 Oegandese Shilling (ongeveer 170 Euro) verdwenen was uit het tasje waarin ik mijn kostbare bezittingen bewaar. Normaliter draag ik dit tasje onder mijn kleding of toch tenminste goed opgeborgen - achter drie sluitingen - in mijn handtas, die ik altijd bij me draag. Die betreffende ochtend ben ik echter een half uurtje gaan hardlopen (dat was dus meteen ook de laatste keer haha) en heb ik het geld achtergelaten in mijn (afgesloten) kamer. Overigens is hardlopen op zich al een hele belevenis hier: de Oegandezen overladen een normale muzungu al met aandacht - je kunt je waarschijnlijk wel iets voorstellen bij de lachuitbarstingen en het nawijzen welke een hardlopende blanke teweegbrengt:-) . Bij terugkomst ontdekte ik de diefstal. Ik heb me hier al met al enkele dagen erg rot onder gevoeld, niet eens zozeer door het geld als wel door het feit dat het vrijwel zeker gestolen is door een van de vier medewerkers van het pension waar ik in totaal al enkele weken verbleef, en met wie ik gedurende die tijd (in mijn beleving) een goede band had opgebouwd. Vermoedelijk is het geld zelfs weggenomen door Rose, de eigenaresse van het pension over wie ik eerder zo enthousiast vertelde.

Na de ontdekking van de diefstal (en het inschakelen van de politie) ben ik nog een dag in het pension gebleven maar ik voelde me daar meer thuis; het vertrouwde, huiselijke gevoel dat ik eerder ervaarde was me ontnomen. Ik kon niet meer in Budadiri blijven. Tot op de dag van vandaag vind ik dat ontzettend jammer. Een van de redenen waarom ik altijd voor langere tijd naar Afrika heb willen gaan (in plaats van deelname aan een volgepropt (groeps)reisschema van enkele weken) is dat ik de ruimte wilde hebben om écht te ‘aarden', om deel uit te gaan maken van een lokale gemeenschap. Tot nu toe is Budadiri - voor een belangrijk deel ook dankzij Rose - de enige plek geweest waar ik me echt thuis voelde en waar ik steeds meer vertrouwde gezichten om me heen had verzameld: Rose en haar drie medewerkers, de pastor en zondagse kerkbezoekers, de kinderen op de door mij bezochte scholen, de medewerkers van de Uganda Wildlife Authority aan de overkant van de onverharde zandweg, etcetera. Zoals het hoort begon ik ook al een redelijk vast dagritme (waaronder het schrijven van mijn boek!) en dagelijkse routines te ontwikkelen. Na deze gebeurtenis ben ik toch iets meer gaan ‘rondzwerven' in Oeganda.....

Vriendin Marja (plus vriend!) kwam achteraf gezien precies op het goede moment op bezoek in Oeganda: twee dagen na de ontdekking van de diefstal arriveerde ze op de luchthaven van Entebbe, waar ik haar (onverwachts) heb opgehaald. Door haar aanwezigheid (en de meegebrachte dropjes en stroopwafels! :-)) kon ik de negatieve gevoelens wat makkelijker loslaten. We hebben elkaar enkele dagen in Kampala gezien; terwijl zij daarna in anderhalve week Oegandees natuurschoon heeft bezocht, heb ik mezelf vermaakt in de omgeving van Kampala.

Allereerst heb ik me een paar dagen teruggetrokken op een paradijslijk eilandje in de Nijl (zie: www.hairylemonuganda.com), enkel bewoond door hotelmedewerkers en een handjevol gasten (oh ja, en een twee meter lange geel-zwarte slang die ik op een ochtend tegenkwam - de Australische hotelmanager verzekerde me echter dat deze ongevaarlijk was :-)). Mijn privé-hut met uitzicht op tropische begroeiing en een idyllisch beekje (tevens douche) was de ideale plek om (met hulp van een in Nederland gekocht ‘zelfhulpboek') na te denken over wat ik écht wil qua werk (en ja, ik heb antwoorden gevonden, maar die houd ik nog even lekker voor mezelf haha!).

Na een paar dagen van afzondering was het even wennen aan het rumoer in een populair backpackershotel in Bujagali Falls (waar muzungu's in grote getalen naar toe komen om te raften op de Nijl; ik heb de verleiding kunnen weerstaan en ben lekker gaan mountainbiken - leek me ietsjes veiliger...) en vervolgens oud-industriestad Jinja (beroemd vanwege de oorsprong van de Nijl), maar tegelijkertijd was het ook wel fijn om al die uiteenlopende reisverhalen te horen.

Vervolgens ben ik teruggekeerd naar Kampala om daar nog een paar laatste daagjes met Marja te kunnen doorbrengen (onder andere om te shoppen! nee, niet alleen voor mezelf, ik heb ook erg leuke souvenirtjes voor jullie ingeslagen!:-) ). Daarna volgde een voorlopig laatste uitstapje naar een dorpje in de buurt van Masaka, waar de Nederlandse vrijwilliger en freelance fotograaf Folkert Rinkema een foto-expositie had georganiseerd (zijn foto's komen een dezer dagen overigens ook op station Amersfoort Centraal te hangen). Na een paar dagen Ssese Islands - prachtige eilandjes (met dito strandjes) in het Victoriameer, waar enkel het alarmerend hoge AIDS-percentage (waarmee ik werd geconfronteerd bij een spontaan bezoek aan het ziekenhuis in hoofdstad Kalangala en toevallige gesprekken met bewoners) afbreuk doet aan het paradijslijke sfeertje - ben ik nu dan weer terug in Kampala.

Na al dat rondzwerven heb ik inmiddels meer rust in mijn kont om verder te gaan met het schrijven van mijn boek ... maar helaas speelt de hekserij me nog steeds parten, want mijn in februari aangekochte laptop is gecrasht. Anderhalve dag rondzwerven door Kampala, op zoek naar een computerdokter, heeft enkel niet-zo-capabele reparateurs opgeleverd. Het laatste advies dat mij gegeven is, luidde: 'Ga naar Nairobi!' Dat wil zeggen: twaalf uur reizen met de bus. Dat dacht ik dus niet... Vandaag heb ik echter een afspraak met een computerkenner in Kampala, mijn laatste hoop.

Tegen mijn eigen verwachting in begin ik in de tussentijd Kampala steeds meer te waarderen. Ik breng mijn dagen door met het verzamelen van informatie voor mijn boek (bijvoorbeeld over prostitutie in uitgaansgelegenheden en het wonen in een sloppenwijk), maar ook met diverse (culturele) uitstapjes. Zo heb ik een bezoek gebracht aan een ondergrondse gevangenis op een van Kampala's heuvels (Mengo Hill), waar tijdens de periode van president Obote tegenstanders van zijn regime werden gemarteld en/of geëxecuteerd. Op de wanden zijn nog steeds met kalksteen geschreven, lugubere kreten als ‘Help me!' en ‘Obote, je kunt mij vermoorden, maar hoe zit het met mijn kinderen?' leesbaar.

Daarnaast heb ik een zitting van het parlement bijgewoond (een gezellige, matig geordende bedoening), woon ik enkele malen per week muziek- en dansvoorstellingen bij (met name in het National Theatre waar tegenover mijn hotel ligt!), bezoek ik kunstgalerijen en heb ik me twee keer tot in de late uurtjes op de dansvloer van bar-discotheek Iguana vermaakt (sfeervolle tent, Floor! en heel populair onder de blanken hier!).

Hetgeen ik me hier nog het meest realiseer is dat het zo heerlijk is om TIJD te hebben. In tegenstelling tot Nederland heb ik hier tijd om praatjes te maken met willekeurige mensen op straat, tijd om rond te lopen met geen enkel ander doel voor ogen dan foto's van het straatleven te maken, tijd om verhalen van andere reizigers aan te horen.... Oftewel: tijd om inspiratie op te doen, zoals ik had gehoopt. Ik ben echt aan het genieten van het feit dat ik even niet vastzit aan een bomvolle agenda. Bovendien zijn alle culturele actviteiten voor de verandering eens betaalbaar. Gisteravond heb ik bijvoorbeeld een dansvoorstelling van het National Comtemporary Ballet bezocht - dat kostte me net iets meer dan 3 Eurootjes. Da's weer eens wat anders dan de entreeprijzen van theaters in Nederland...

Eerder heb ik overwogen om mijn retourticket te verplaatsen naar een latere datum, maar door het vele nadenken over het leven in Nederland heb ik ook wel weer zin gekregen om daar in te investeren, dus ik zal op de geplande datum van 24 mei terugkomen (dat wil zeggen, als de IJslandse vulkaanas tegen die tijd uit het Europese luchtruim verdwenen is?! Wat een verhaal zeg... Marja heeft hierdoor overigens enkele extra dagen in Dubai moeten doorbrengen).

Mijn plan voor de laatste vier weken Oeganda is om tot en met Koninginnedag in Kampala te blijven (die dag organiseert de ambassade een feestje voor alle Nederlanders in Oeganda!), om daarna de laatste drie weken te reizen door het zuidwesten van Oeganda en Rwanda.

Bij deze wens ik jullie alvast een hele gezellige Koninginnedag toe! Ik zal aan jullie denken, ronddobberend op bootjes in de Amsterdamse grachten, dansend op openluchtfeestjes, rondstruinend op vlooienmarkten... Blijf me vooral ook op de hoogte houden van alle grote en kleine gebeurtenissen in Nederland, ik vind het super om al die mailtjes te lezen!

Heel veel liefs en tot over een paar weken!

Anna