Op mijn derde dag in Oeganda heb ik een bezoek gebracht aan Makerere University. Al snel na het betreden van Makerere Hill bleken de afbeeldingen van verzorgde universiteitsgebouwen die ik eerder op internet had gevonden, enigszins vertekend te zijn: in werkelijkheid ziet de campus er verwaarloosd uit. Diverse gebouwen ogen krakkemikkiger dan het voormalige Provisorium op de VU-campus, de verbindingswegen hebben meer gaten dan asfalt en vergeleken bij de overbevolkte en vieze studentenverblijven op Makerere kun je in een prototype Oostblokflat best een sfeervol en rustig onderkomen zien.

De Faculteit der Rechtsgeleerdheid bevindt zich vlak bij de hoofdingang van het campusterrein en was daarmee gemakkelijk gevonden. Hetzelfde gold voor de werkkamer van Sylvia Tamale, de hoogleraar met wie ik begin december contact heb gehad en bij wiens onderwijs en onderzoek ik graag betrokken had willen worden. Professor Tamale was niet op haar kamer en dus heb ik de afdelingssecretaresse geraadpleegd. De weinig behulpzame dame vertelde me dat prof. Tamale al enkele weken niet meer op de universiteit was geweest; het was onbekend waar zij was en of (en zo ja, wanneer) zij terug zou komen. Als ik de literatuur die ik de afgelopen periode heb gelezen en de verhalen die bewoners en/of expats mij hebben kunnen vertellen moet geloven, wijkt deze voor ons wat bijzonder ogende situatie niet af van de situatie bij vele Oegandese (onderwijs)instellingen...

Omdat ik nog geen definitieve beslissing heb genomen omtrent een plan B voor mijn verblijf hier, heb ik het mezelf gegund om de drukte en vervuiling van Kampala te ontvluchten en een paar dagen te genieten in Oeganda's grootste National Park: Murchison Falls. Diep van binnen schuilde hieromtrent wel wat schuldgevoel: ik was hier toch niet om vakantie te vieren? Maar dit gevoel ebte al heen snel weer weg wanneer ik dacht aan het tempo van leven in Nederland. Want als je in Oeganda verblijft, realiseer je je één ding overduidelijk: wat ligt het tempo van leven hier laag..... Of misschien geldt vooral het omgekeerde: wat doen wij in West-Europa toch extreem veel in zo weinig tijd ...

Activiteiten die in Nederland hooguit enkele uren duren, kosten je hier een dag. Omdat je in één van de eindeloze Kampala-files staat (het excuus 'ik stond in de file' wordt hier net zo gretig gebruikt als 'de brug stond open' of 'mijn fietsband was lek' in Amsterdam, en niet zonder reden), omdat medewerkers van overheids- of andere officiële organen je niet lijken op te merken en/of je om onduidelijke reden en zonder blijk van schaamte oneindig lang laten wachten, omdat je niet direct kunt beginnen met het feitelijke doel van je komst (bellen is sowieso kansloos) maar eerst over koetjes en kalfjes moet praten, ...

Nou ja, onder andere hierom dus. Daar waar in het Westen vooral het credo ‘tijd is geld' geldt, lijkt ‘tijd' hier een tamelijk betekenisloze grootheid te zijn. Het gebrek aan efficiëntie en lange termijn planning is stuitend (doch verklaarbaar, maar daarover misschien later meer) en met een West-Europese instelling ga je hier niet overleven, dus er is maar één oplossing: meeveren, go with the flow... Bovendien doet het leeftempo hier je realiseren dat het niet zo verwonderlijk is dat ‘wij' eens in de zoveel tijd echt een vakantie nodig hebben. Hiermee was het laatste restje schuldgevoel heerlijk weggerationaliseerd, en kon ik onbezorgd op safari! J

Omdat het niet mogelijk is het National Park met openbaar vervoer te bereiken, heb ik me voor één keer aangesloten bij een door het populaire backpackers hostel Red Chilli Hideaway georganiseerde tour. Hoewel ik altijd een beetje huiverig ben voor dit soort groepsuitjes (er zit altijd wel een medereiziger bij die ongelofelijk op je zenuwen werkt en ik ben allergisch voor massa-toerisme), heb ik me er voor deze keer overheen gezet en dat was maar goed ook: het was een ontzettend leuke groep! Geen egotrippers, neuroten of anders lichtelijk gestoorden, maar gewoon zes spontane, rustige doch avontuurlijk ingestelde muzungu's (Swahili voor ‘blanken'). Het eerste duo betrof een jong Duits stel die enkele weken in Oeganda verbleven in verband met de bruiloft van een Duitse vriendin met een Oegandese man (Grace: een combinatie die gedoemd is te mislukken? J); het tweede duo een dappere 23-jarige Duitse rechtenstudente die hier een jaar verblijft om les te geven op een basisschool met haar op bezoek zijnde vader (moeder had graag meegekomen maar kampt met vliegangst); en tot slot een enthousiast stel uit San Diego, dat hier enkele weken vrijwilligerswerk doet.

De eerste stop (enkele heftige files in Kampala niet meegerekend) betrof een lunch in provinciehoofdstad Masindi. Van de tientallen gerechten op de menukaart van Travellers' Corner Restaurant bleek bij iedere keuze opnieuw dat de daarvoor benodigde ingrediënten 'vandaag helaas niet aanwezig waren' (voor diegenen onder jullie die eerder verre reizen hebben gemaakt overigens niets nieuws). Na twee maal vruchteloos heen en weer lopen naar de keuken hebben we de vertederende ober maar uit zijn lijden verlost en gevraagd wat ze die dag wél in huis hadden; toen was het klusje snel geklaard. Even later zaten we te genieten van een groot bord vol samosas en enkele broodjes omelet.

De middagactiviteit betrof het bewandelen van het looppad bovenaan de Murchison-waterval. Op dit punt wordt al het water van de 50 meter brede Victoria Nijl door een opening van slechts 6 meter geperst, om vervolgens enkele tientallen meters naar beneden te kletteren. Je kunt je misschien wel iets voorstellen bij het enorme watergeweld dat dit tot gevolg heeft... Vanaf het looppad is op diverse momenten te aanschouwen hoe de watermassa zijn weg vindt tussen de geërodeerde rotsen.

Aan het einde van de middag kwamen we aan bij onze accomodatie, de Red Chili Rest Camp, welke inderdaad (zoals beschreven in een eerder gelezen informatiebrochure) op een idyllische locatie in het NP ligt. Op komische wijze stond in dezelfde brochure beschreven dat je, in het geval je bij een bezoek aan een van de toilet- en douchegelegenheden op een nijlpaard zou stuiten, je maar beter even een ander(e) toilet of douche kon kiezen. Ook het roepen van het personeel zou in een dergelijke situatie geen zin hebben, 'cause there's not much we can do about the hippo'.

Gezien het low-budget karakter van ons arrangement sliepen wij in (overigens prima verzorgde) 2-persoonstenten, welke ik dus mooi voor mezelf had. Wanneer ik in een dergelijke situatie alleen slaap, is mijn slaap meestal niet zo heel diep: onbewust ben ik toch alert op wat er in mijn omgeving gebeurt. Zo gebeurde het dat ik midden in de nacht geluiden hoorde rondom mijn tent. Het was onmiskenbaar het geluid van voetstappen. Wie loopt er op dit uur nu rond mijn tent, dacht ik verschikt. Bij het focussen van mijn aandacht op de geluiden bemerkte ik echter dat de voetstappen te traag en te zwaar waren om van een mens afkomstig te zijn. Ook was het geluid van het grazen van gras hoorbaar. Heel rustig richtte ik mezelf op in mijn bed en keek ik naar buiten door een van de raampjes in de tent. Tot mijn grote schrik nam ik op nog geen drie meter afstand van mijn tent een enorm nijlpaard waar....! Mijn hart bonste als een razende en ik hield mijn adem in. Minutenlang heb ik zo naar de hippo gestaard, die maar rond mijn tent bleef grazen, enkel van me gescheiden door het dunne tentzeil. Het liefste had ik keihard gegild: 'Everybody, wake up, there's a hippo next to my tent!!! Come and have a look!' Maar gezien het eerder gelezen advies om vooral kalm te blijven heb ik dat maar even achterwege gelaten. En zo geschiedde het dat ik enkele tientallen minuten in shocktoestand heb gestaard naar de grazende hippo, met enkel het geluid van het kauwen op gras en de snurkende hostelgasten om me heen...

Vanwege de in mijn lichaam aanwezige spanning kon ik daarna de slaap moeilijk vatten. De volgende ochtend moesten we al om 5.30 uur op, dus dat was alles bij elkaar een kort nachtje. Gelukkig stond er genoeg moois op het programma om me wakker te houden!

Bij het ontbijt bleek dat twee andere gasten de hippo ook hadden gezien (hiermee steeg de betrouwbaarheid van mijn relaas gelukkig). Twee andere medereizigers vroegen mij nog hoe laat de hippo op ons terrein ronddwaalde, want zij hadden rond middernacht ook wat verdachte geluiden gehoord. Helaas voor hen kon ik hun vraag niet beantwoorden: die nacht had ik echt niet het lef om de verlichting op mijn horloge aan te drukken, dat zou alleen maar onnodige aandacht hebben getrokken....

De ochtend werd doorgebracht met een ‘wildlife drive' door het National Park. Binnen enkele uren hebben we daar drie van de Big Five diersoorten voorbij zien komen: buffels, leeuwen en mijn favoriet.....olifanten! Aangevuld met talloze giraffes, rendieren en vogelsoorten was het een verbluffende rit. Veel tijd om bij te komen van dit overweldigende natuurschoon was er niet, want na de lunch stond er een bijna vier uur durende rondvaart over de Nijl op het programma. Hiermee werd de eerder genoemde opsomming van diersoorten nog eens aangevuld met nijlpaarden en krokodillen, en natuurlijk: het zicht op de Murchison waterval vanaf het water. Die nacht heb ik als een blok geslapen...

De laatste ochtend van de tour stond in het teken van het vierde lid van de Big Five: we hebben een bezoek gebracht aan het Ziwa Rhino Sanctuary. Onder begeleiding van enkele in groene outfits uitgedoste rangers hebben we in dit reservaat, onder een (zelfs voor mij) té felle zon, de savanne bewandeld, op zoek naar de daar verblijvende witte neushoorns. De zes aangetroffen neushoorns waren zelfs in hun rusttoestand al imposant....

Terug in hoofdstad Kampala is het weer even wennen aan de mensenmassa's, het hectische verkeer en de vervuilde lucht. Gelukkig zijn er de mooie herinneringen aan en bijna tweehonderd foto's van natuurschoon om me af en toe even te kunnen onttrekken aan de gekte hier...