Mobiel nummer in Oeganda

Vanaf vandaag heb ikeen Oegandese SIM-kaart & ben ik bereikbaar op het volgende mobiele telefoonnummer:

00256-772361088

Eerste impressies uit Kampala

Dag allemaal!

Hier een eerste bericht uit het tropische Oeganda. De acht uur durende vlucht naar Entebbe is bijna helemaal prima verlopen: de KLM heeft zichzelf weer overtroffen met voortreffelijke maaltijden (bij het zien van de Chiquita-fruitsalade mét ananas en profiteroles met witte chocolade snippers kon ik een brede glimlach niet onderdrukken), Rituals hot towels en een keuzemenu met meer dan honderd films. Helaas zijn door turbulentie in het laatste half uur eerdergenoemde lekkernijen niet lang in mijn maag gebleven...

Naast mij gezeten was een zwaarlijvige Amerikaan, die voor zijn werk naar Oeganda kwam. Na wat aanvankelijke geheimzinnigheid over de aard van zijn werkzaamheden, blijkt meneer na wat doorvragen te werken voor een intelligence-unit van het Amerikaanse Ministerie van Defensie. Deze unit ondersteunt de Oegandese regering al enige tijd bij het verdrijven van de in Noord-Oeganda actieve Lord's Resistance Army (LRA). Alhoewel de LRA al sinds de jaren '90 actief is met het martelen, verminken (lippen, neuzen en oren worden afgesneden), verkrachten en ontvoeren van kinderen om deze als kindsoldaten en seksslaven in te zetten, en leider Joseph Kony eerdere toezeggingen om het geweld te stoppen heeft verbroken, vertrouwde mijn medepassagier me toe dat het einde van de LRA écht in zicht is: over enkele maanden is het ‘game over' voor de LRA. Heerlijk toch, dat Amerikaanse optimisme. Wie weet dus, tegen de tijd dat ik Oeganda verlaat is het vrijheid en vrede in het rumoerige noorden...

Mijn eerste dagen in Oeganda hebben zich grotendeels afgespeeld in het huis van de zus van mijn vaders vriendin, die woont in een rustige buitenwijk van Kampala. Christine is een extraverte vrouw, die behalve door haar enthousiasme en levendigheid nog eens extra opvalt door haar lange postuur. Gespreksthema nummer één bij praatgrage Christine is onverbiddelijk de corruptie en tegenwerking door de overheid. Als afgestudeerde in business administration heeft Christine meerdere malen ondervonden hoe ideeën voor het opstarten van handelsbetrekkingen resoluut doch zonder nadere motivatie worden afgeketst door lokale gezaghebbers. Zo is Christine uiterst gefrustreerd over de belemmering van de vrije import van tweedehands computers uit het westen doordat president Museveni het alleenrecht hierop heeft toegekend aan een bevriende importeur.

Behalve door haar zoontje Majesti en de fulltime huishoudster wordt de woning van Christine bewoond door Marc, het zoontje van een ver familielid. Marc is 14 jaar oud en woont bij Christine omdat zijn moeder is overleden. Wanneer ik Christine vraag waaraan, antwoordt zij dat zij dit niet weet. Vermoedelijk is aids geen slechte gok. Vader is sowieso niet in beeld geweest.

Wanneer ik tussen neus en lippen door een Michael Jackson nummer neurie, blijkt dat Marc groot fan is van hem. Prompt komt een matig gedirigeerde Michael Jackson DVD tevoorschijn met daarop clips van diverse hits van de king of pop. Het is ongelofelijk hoe opnieuw blijkt hoezeer MJ een inspiratie is voor de jeugd over de hele wereld: Marc laat smooth een moonwalk zien, somt details over Michael's ranch Neverland op en zijn ogen lichten op bij het horen van zijn hits. Op zijn initiatief gaan we samen de teksten van enkele songs proberen vast te leggen. Met hier en daar wat spelfoutjes maar een handschrift dat voor een jongen bovengemiddeld goed leesbaar is, worden Black or White en Earth Song ontcijferd. Sommige fragmenten worden wel vijf keer teruggespoeld en opnieuw afgespeeld, MJ brengt zijn nobele boodschap niet altijd duidelijk verstaanbaar over. Natuurlijk zijn de songteksten gewoon terug te vinden op internet, maar voor het leereffect houd ik deze gedachte maar even voor mezelf...

Gisteren hebben Christine en ik een kort bezoek gebracht aan het centrum van Kampala op Nakasero Hill. Mijn eerste indruk ervan is in twee woorden samen te vatten: chaos en vervuiling.

Joris, je had me er al op voorbereid, maar inderdaad: de verkeerssituatie in het centrum van Kampala is werkelijk krankzinnig. Wanneer je enige ervaring hebt met het verkeer in grote Indiase steden denk je het ergste wel gehad te hebben, maar Kampala blijkt op dit gebied verrassend goed te scoren. Nu is het sowieso weer even wennen aan het verkeer aan de andere kant van de weg (erfenisje uit de Britse koloniale periode), maar tel hierbij op een eindeloze stroom aan taxibusjes die in- en uitvoegen wanneer het hen uitkomt, hier tussendoor zigzaggende boda-bodas (brommertjes die als taxi worden ingezet) en het grotendeels ontbreken van wegmarkering en de chaos is compleet. Te midden van al deze verkeersstromen probeert een verkeersagente in een smetteloos witte jurk enige orde in de mierenhoop aan te brengen.

Ook dacht ik in Calcutta mijn portie uitlaatgassen wel gehad te hebben, maar downtown-Kampala doet zeker mee in de race om de titel ‘hoogste koolstofmono-oxideconcentratie'. (Over)vol geladen taxibusjes laten donkerbruine tot zelfs zwarte rookwalmen achter, welke gedeeltelijk worden geïnhaleerd door de boda-boda bestuurders en hun passagiers, welke er nog een schepje bovenop doen door sneeuwwitte wolken achter te laten. Terwijl ik op Christine wacht terwijl zij een advocaat bezoekt op centraal gelegen Constitutional Square, leun ik even voorover op een balustrade om de absurde verkeerstaferelen op de voor me gelegen Kampala Road te aanschouwen. Wanneer ik vertrek blijkt de balustrade een geelbruine afdruk op mijn shirt en schoudertas achtergelaten te hebben....

Wonderlijk genoeg waren in de mist van de uitlaatgassen en de chaos van alle verkeersmiddelen op twee momenten joggers in het straatbeeld te bespeuren. Met hun hardloopactie beogen zij waarschijnlijk een significante verbetering te leveren aan hun gezondheid. Ik heb ze maar niet verteld dat je longen tijdens het hardlopen veel intensiever lucht onttrekken aan de omgeving, inclusief alle potentieel vervuilende stoffen daarin. Als ze dit grapje vaker herhalen is er een grote kans dat ze de toch al lage gemiddelde Oegandese levensverwachting van 50 jaar niet gaan halen....

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Anna

Reisschema Amsterdam - Entebbe

Voor degenen die me graag willen uitzwaaien / verwelkomen (niet aan te raden, zie geplande aankomsttijd

HEENREIS

Datum: zondag 7 februari

Vertrektijd: 10.40 uur (aankomst in Entebbe: 20.40 uur lokale tijd)

Vluchtnummer: KL 0561

TERUGREIS

Datum: maandag 24 mei

Aankomsttijd: 05.15 uur

Vluchtnummer: KL 0562

(p.s. flexibel ticket, dus kan nog door mij gewijzigd worden....!)

Anna goes Africa...!

Eindelijk is het dan zo ver....

Anna gaat voor langere tijd naar het betoverende continent Afrika!

Na enkele eerdere kennismakingen met Noord-Afrika zal het Oost-Afrikaanse Oeganda, ook wel ‘de parel van Afrika'genoemd, de komende drieëneenhalve maand mijn thuis worden. En alhoewel ik hier in gedachten al jaren naar toe werk, is het sluimerende gevoel van positieve spanning pas enkele dagen geleden omgezet in een alomaanwezige opwinding. Het afronden en overdragen van taken en werkzaamheden aan de VU, het afscheid nemen van collega's, het afspreken met vrienden, het onderverhuren van m'n appartement, het inlezen over Oeganda en het treffen van concrete voorbereidingen voor m'n vertrek... Dit alles resulteert in een onophoudelijke gedachtenstroom, spanning in m'n buik, slapeloze nachten maar desondanks: een niet te houden energie...

Ik kan er niet meer om heen: het gaat echt gebeuren.

Mensen vragen me wel eens: 'Wat hoop je nu toch te vinden in Afrika, wat je hier niet kunt vinden?' Een hele goeie vraag. Ook ik kan mijn voorliefde voor Afrika niet rationeel verklaren. Want naast de prachtige landschappen, indrukwekkende wilde dieren en bijzondere stammen, biedt Afrika ook veel om je zorgen over te maken: armoede, geweld, corruptie... Het zal bijvoorbeeld niet altijd makkelijk zijn om primair als ‘blanke' gezien te worden, met bijbehorend geaas op geld. Wat hoop ik daar dan toch te vinden? Eigenlijk denk ik niet wezenlijk andere dingen dan op reizen naar andere bestemmingen: door de ontmoeting met het nieuwe en het onbekende hoop ik veel te leren over de ander, maar vooral ook over mezelf. Waarom dan Afrika? Waarschijnlijk omdat Afrika (of in ieder geval: wat ik daarvan tot nu toe real-life heb mogen meemaken dan wel heb gezien op beeldmateriaal) me raakt. Daar zit dus duidelijk de irrationele component.

Feitelijk hoop ik twee dingen te realiseren:

INSPIRATIE: Door los te komen van de alledaagse activiteiten in Nederland (nee, ik zeg bewust geen ‘verplichtingen', het is een keuze!) wil ik mezelf de ruimte geven om me te laten verrassen door het onverwachte, te verbazen over het onbekende en me te verdiepen in wat er maar voor interessants op mijn pad mag komen. Creatieve ideeën die ik in Nederland weg druk ‘omdat je daar toch niets mee kunt' wil ik nu gewoon eens gaan uitwerken. Zo hoop ik veel tijd te gaan besteden aan wat vroeger een van mijn favoriete activiteiten was: schrijven (maak je geen zorgen, ik zal jullie niet met al mn schrijfsels lastig vallen haha, er komt een gepaste selectie op deze weblog).

FOCUS: Degenen die mij al langere tijd kennen, weten dat ik ‘vroeger' eigenlijk maar met één ding bezig was: mijn school / studie. Lezen, lezen, lezen, dat was zo ongeveer het enige dat ik deed. Sinds een aantal jaren gun ik mezelf de ruimte om mij ook eens op andere vlakken te ontwikkelen. Daardoor heb ik al meerdere lang gekoesterde dromen op het gebied van reizen, sporten, dansen en muziek kunnen realiseren. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik hier als persoon enorm van ben gegroeid. Tegelijkertijd resulteert dit wel in een erg volle agenda en soms weinig tijd kunnen besteden aan activiteiten of mensen die me ook veel waard zijn. De balans tussen ‘doen' en ‘denken' lijkt soms wat te ver doorgeschoten te zijn naar het eerste. Hieraan gekoppeld zijn er ook de nodige twijfels over waar ik nu precies naar toe wil op professioneel gebied. Door dicht bij mezelf te komen hoop ik ook hier wat meer richting in te vinden.

Daarnaast is er overigens nog een heel praktisch doel: het is mijn grote wens om nu eindelijk eens mijn ‘Big Five'-favoriet de olifant in het wild te kunnen bewonderen... J

Middels deze weblog zal ik jullie een beetje op de hoogte houden van mijn persoonlijke ontwikkeling, ontmoetingen met bewoners en beelden van Afrikaanse landschappen. Voel je niet verplicht om m'n verhalen te lezen en/of daar op te reageren, ik weet precies hoe het gaat, je hebt vast en zeker meer dan genoeg dingen te doen. Mocht je dat nu toch willen, kijk en lees lekker mee en stuur me vooral eens een inspirerend bericht uit Nederland.....!

Ik ga jullie zeker missen....

Anna.